Załącznik 2

Gracz mający wątpliwości, co do zgodności parametrów kija golfowego z wymaganiami Reguł, powinien skonsultować się z R&A. Producent powinien dostarczyć R&A próbny model kija, który zamierza produkować, w celu orzeczenia, czy kij jest zgodny z Regułami. Próbny model staje się własnością R&A i służy do celów porównawczych. Jeżeli producent nie dostarczy próbnego modelu lub dostarczywszy go, nie poczeka na orzeczenie przed rozpoczęciem produkcji i/lub wprowadzeniem kija na rynek, podejmuje on ryzyko związane z orzeczeniem, że kij jest niezgodny z Regułami.

Poniższe paragrafy ustanawiają ogólne normy dla konstrukcji kijów, łącznie ze szczegółowymi specyfikacjami i interpretacjami. Dodatkowe informacje dotyczące tych Regulacji oraz ich właściwą interpretację można znaleźć w „Guide to the Rules on Clubs and Balls”.

Jeżeli kij lub jego część ma charakteryzować się odpowiednimi parametrami, wymaganymi przez Reguły, to musi być zaprojektowany i wyprodukowany z intencją spełnienia tych wymagań.

1. Kije golfowe
a. Postanowienia ogólne
Kij golfowy jest przyrządem przeznaczonym do uderzania w piłkę i występuje w postaci trzech form, jako: drewno (wood), żelazo (iron) i putter, rozróżnianych w zależności od kształtu i przeznaczenia.

Putter jest kijem, w którym odchylenie lica główki od pionu nie przekracza dziesięciu stopni i zasadniczo przeznaczony jest do używania na putting greenie.

Kij golfowy nie może znacznie odbiegać od jego tradycyjnego kształtu i wykonania. Musi składać się z trzonka i główki oraz może mieć dodany materiał do trzonka, aby gracz mógł uzyskać pewny uchwyt (patrz Rys. 3). Wszystkie części kija muszą być w taki sposób przymocowane, by kij golfowy stanowił jedną całość i nie miał żadnych doczepianych części, poza częściami, które nie wpływają
na właściwości kija.

b. Regulowanie
Wszystkie kije mogą posiadać mechanizm regulujący wagę. Inne formy Regulacji mogą być dopuszczone po ocenie R&A. Poniższe warunki muszą być spełnione, aby formy Regulacji zostały dopuszczone.

  1. regulacje nie mogą być dokonywane na bieżąco,
  2. wszystkie części dające się regulować, muszą być przymocowane na stałe tak, by nie mogły się poluzować podczas rozgrywania rundy,
  3. regulacje te są zgodne z Regułami.

Podczas regulaminowej rundy, nie wolno celowo zmieniać charakterystyki gry kija poprzez regulację lub w żaden inny sposób (Reguła 4-2a).

c. Długość

Całkowita długość kija musi wynosić co najmniej 18 cali (457 mm), do stopki kija i – za wyjątkiem putterów – nie może być dłuższy niż 48 cali (1219 mm).

Długość kijów typu drewno (wood) i żelazo (iron) jest mierzona, kiedy kij leży na płaskiej powierzchni a stopka główki kija nachylona jest w stosunku do podłoża pod kątem 60 stopni, tak jak to pokazano na Rys. 1. Długość kija stanowi odległość mierzona od końca uchwytu wzdłuż osi trzonka lub prostego jej przedłużenia od punktu, w którym przecinają się płaszczyzny stopki i podłoża. Długość putterów stanowi odległość mierzoną od końca uchwytu wzdłuż osi trzonka lub prostego jej przedłużenia do stopki kija.

d. Ustawienie
Gdy kij znajduje się w normalnej pozycji adresowania, trzonek musi być tak połączony (z główką), aby:

  1. odchylenie prostej części trzonka od pionu w rzucie poziomym wynosiło przynajmniej 10 stopni,(patrz Rys. 2) W przypadku gdy konstrukcja kija jest taka, że gracz może efektywnie używać kija w pionowej lub prawie pionowej pozycji, może być określone, aby trzonek miał odchylenie od pionu w takiej płaszczyźnie aż 25 stopni.
  2. rzut prostej części trzonka na płaszczyznę pionową nie może być odchylony o więcej niż 20 stopni od pionu do przodu i 10 stopni do tyłu (patrz Rys. 3)

Cała piętka kija – nie dotyczy to putterów – powinna leżeć w obrębie 0.625 cala (15,88 mm) od płaszczyzny, na której znajduje się oś prostej części trzonka i zamierzona (pozioma) linia gry (patrz Rys. 4).

2. Trzonek (shaft)
a. Linia trzonka
Trzonek musi być prosty, począwszy od końca uchwytu do punktu oddalonego o nie więcej niż 5 cali (127 mm) od stopki kija, mierząc od punktu, w którym trzonek przestaje być prosty, wzdłuż osi zgiętej części oraz szyjki i/lub gniazda (patrz Rys. 5).

b. Właściwości zginania i skręcania
W każdym punkcie na całej swej długości trzonek musi:

  1. zginać się w taki sposób, by odchylenie było identyczne, bez względu na to, jak trzonek jest obrócony wokół swej osi.
  2. skręcać się o taki sam kąt w obie strony.

c. Przymocowanie do główki
Trzonek (shaft) musi być przymocowany do główki przy piętce, bezpośrednio poprzez pojedynczą szyjkę i/
lub gniazdo. Długość od góry szyjki i/lub gniazda od stopki kija mierzona, wzdłuż osi wygięcia szyjki i/lub gniazda nie może przekraczać 5 cali (127 mm), mierzona wzdłuż osi z uwzględnieniem każdego wygięcia, szyjki i/ lub gniazda (patrz Rys. 6)

Wyjątek dla putterów: Trzonek, szyjka lub gniazdo puttera mogą być przymocowane w dowolnym punkcie na jego główce.

3. Uchwyt (rączka/grip) (patrz Rys. 7)
Uchwyt zawiera materiał dodany do trzonka w celu umożliwienia graczowi uzyskania mocnego chwytu.

Uchwyt musi być prosty, przymocowany na stałe, mieć prostą formę, musi ciągnąć się do końca trzonka i nie może być ukształtowany dla jakiejkolwiek części dłoni. Jeśli nie jest dodany żaden materiał, ta część trzonka – zaprojektowana do trzymania przez gracza – będzie uważana za uchwyt.

  1.  We wszystkich kijach, poza putterami, uchwyt musi być okrągły w przekroju; czasami wzniesiony „grzbiet” może być umieszczony na całej długości spodu uchwytu. Na uchwytach owijanych lub na nich wzorowanych dozwolone są lekko wklęsłe rowki spirali.
  2. Uchwyt puttera nie musi mieć okrągłego przekroju pod warunkiem, że nie ma na uchwycie wklęsłych części, uchwyt jest symetryczny i ogólnie wygląda tak samo na całej swojej długości (patrz punkt v dalej).
  3. Uchwyt może się stopniowo zwężać, lecz nie może mieć zwężeń i zgrubień. Średnica jego przekroju, mierzona w dowolnym kierunku, nie może przekraczać 1,75 cala (44,45 mm).
  4. We wszystkich kijach, poza putterami, oś uchwytu musi pokrywać się z osią trzonka.
  5. Putter może posiadać więcej niż jeden uchwyt pod warunkiem, że każdy z nich ma okrągły przekrój i oś każdego z nich pokrywa się z osią trzonka, i są one oddalone od siebie przynajmniej o 1,5 cala (38,1 mm).

4. Główka kija
a. Prosty kształt
Główka powinna mieć nieskomplikowany kształt. Wszystkie jej części powinny być sztywne, funkcjonalne i ściśle związane z jej konstrukcją. Główka kija lub jej część nie może być skonstruowana na podobieństwo jakiejkolwiek innej rzeczy.
Nie jest łatwe dokładne i wyczerpujące określenie prostego kształtu, lecz cechy, które łamią niniejsze wymaganie i z tego powodu nie są dozwolone, to:

  1. Wszystkie kije
    • otwory w licu główki;
    • otwory wskroś główki (niektóre wyjątki mogą być zastosowane w stosunku do putterów);
    • wszelkie dodatki, które mają na celu spełnienie warunków wymiarów kija;
    • wszelkie wgłębienia w licu główki oraz dodatki wystające poza jego obręb;
    • wszelkie dodatki, które znacząco wystają poza obręb górnej płaszczyzny główki;
    • wyżłobienia w/lub płozy na główce, które wystają poza obręb lica (niektóre wyjątki mogą być zastosowane w stosunku do putterów);
    • urządzenia optyczne lub elektroniczne.
  2. Drewna (woods) i żelaza (irons)
    • wszystkie cechy wymienione w (i),
    • wyżłobienia w obrębie piętki i/lub czubka kija, które mogą być widoczne z góry,
    • proste lub wielokrotne wyżłobienia w obrębie tylnej części główki kija, które mogą być widoczne z góry,
    • przezroczysty materiał dodany w celu uzyskania cech zgodności w innym przypadku niedozwolonych,
    • dodatki, które wystają poza obręb główki i są widoczne z góry.

b. Wymiary, objętość i moment bezwładności

  1. Drewna (woods) Kiedy kij znajduje się w takiej pozycji, że odchylenie prostej części trzonka od pionu w rzucie poziomym wynosi 60 stopni, wymiary główki muszą spełniać następujące warunki:
    • odległość między czubkiem a piętką główki musi być większa niż odległość między licem a tyłem główki,
    • odległość między czubkiem a piętką główki nie może przekraczać 5 cali (127 mm),
    • odległość między stopką a koroną główki włącznie z dozwolonymi dodatkami nie może przekraczać 2,8 cala (71,12 mm).

Wymiary główki mierzone są wzdłuż linii poziomych między rzutami pionowymi skrajnych punktów:

  • czubka i piętki główki,
  • lica i tyłu główki (patrz Rys. 8, wymiar A) oraz wzdłuż linii pionowych między poziomymi rzutami skrajnych punktów stopki i korony główki (patrz Rys. 8, wymiar B). Jeżeli skrajny punkt piętki nie da się jednoznacznie określić, uważa się, że leży on 0,875 cala (22,23 mm) powyżej płaszczyzny poziomej,na której spoczywa główka kija (patrz Rys. 8, wymiar C).

Objętość główki nie może przekraczać 460 cm3 (28,06 in3) z tolerancją 10 cm3 (0,61 in3).
Kiedy kij znajduje się w takiej pozycji, że odchylenie prostej części trzonka od pionu w rzucie poziomym wynosi 60 stopni, moment bezwładności w osi pionowej przechodzącej przez środek ciężkości główki nie może przekraczać 5900 g/cm2 (32.259 oz/in2) plus tolerancja 100 g/cm2 (0,547 oz/in2).

ii. żelaza (irons)

Kiedy kij znajduje się w swej normalnej pozycji adresowania, wymiary główki muszą być takie, że odległość między czubkiem a piętką główki musi być większa, niż odległość między licem a tyłem główki.

iii. Puttery (patrz Rys. 9)
Kiedy kij znajduje się w swej normalnej pozycji adresowania, wymiary główki muszą być następujące:

  • odległość między czubkiem a piętką główki musi być większa niż odległość między licem a tyłem główki;
  • odległość między czubkiem a piętką lica jest mniejsza niż 7 cali (177,8 mm);
  • odległość między czubkiem a piętką lica jest większa niż lub równa dwóm trzecim odległości lica od tyłu główki;
  • odległość między czubkiem a piętką lica jest większa niż/lub równa połowie odległości między czubkiem a piętką główki;
  • odległość od stopki do górnej części główki włącznie z dozwolonymi dodatkami jest mniejsza niż lub równa 2,5 cala (63,5 mm) (patrz Rys. 9).

Dla główek o tradycyjnym kształcie wymiary te będą mierzone wzdłuż linii poziomych między pionowymi rzutami skrajnych punktów:

  • czubka i piętki główki,
  • piętki i czubka lica,
  • lica i tyłu główki,

i wzdłuż linii pionowych między poziomymi rzutami skrajnych punktów stopki i górnej części główki. Dla główek o nietypowym kształcie odległość między czubkiem a piętką może być mierzona na licu główki.

c. Efekt Trampoliny i Własności Dynamiczne
Konstrukcja, materiał i/lub wykonanie albo obróbka główki kija (włącznie z licem) nie mogą:

  1. wykazywać efektu trampoliny przekraczającego limit ustalony w protokole testu wahadłowego znajdującego się w aktach R&A;
  2. dołączać cechy lub rozwiązania technologiczne, między innymi: osobne membrany lub tym podobne o właściwościach elastycznych, które mają na celu wpływać nadmiernie na efekt trampoliny główki kija,
  3. nadmiernie wpływać na ruch piłki.

Uwaga: Ograniczenie w (i) nie dotyczy putterów.

d. Główka kija
Może mieć tylko jedną powierzchnię uderzenia. Wyjątkiem jest putter, który może mieć dwie takie powierzchnie, jeśli ich charakterystyki są takie same i znajdują się po przeciwnych stronach główki.

5. Lico główki
a. Postanowienia ogólne
Lico główki musi być twarde i sztywne i nie może wyraźnie bardziej lub mniej podkręcać piłkę niż standardowe stalowe lico (niektóre wyjątki mogą mieć zastosowanie w stosunku do putterów) i poza opisanymi poniżej oznakowaniami musi być gładkie i nie może być wklęsłe.

b. Gładkość obszaru kontaktu i materiał
Poza określeniami w zamieszczonych wcześniej paragrafach gładkość powierzchni obszaru kontaktu z piłką
(„obszar kontaktu”) nie może być mniejsza od uzyskanej poprzez dekoracyjne piaskowanie lub mechaniczne obrabianie (patrz Rys. 10).
Obszar kontaktu musi być zbudowany z jednego rodzaju materiału. Wyjątki są dopuszczalne w przypadku główek wykonanych z drewna.

c. Znakowanie obszaru kontaktu
Jeżeli kij posiada rowki i/lub punktowanie w obszarze kontaktu muszą być one zaprojektowane i wykonane tak, aby były zgodne z następującymi specyfikacjami:

i. Rowki

  • Rowki muszą być proste i równoległe.
  • Rowki muszą mieć symetryczny przekrój, a ich boki nie mogą się zbiegać (patrz Rys. 11).
  • *Dla kijów z loftem równym lub większym niż 25 stopni, przekrój rowków musi być płaski. (brak ostrych lub wzniesionych krawędzi).
  • Szerokość, rozstaw i przekrój rowków muszą być stałe na całym obszarze kontaktu (wyjątki mogą dotyczyć woodów).
  • Szerokość (W) każdego rowka nie może przekraczać 0,035 cala (0,9 mm), zgodnie z metodą pomiaru systemem 30 stopni, znajdującego się w rejestrach R&A.
  • Odległość pomiędzy krawędziami sąsiadujących rowków (S) nie może być mniejsza niż trzy szerokości rowka i nie mniejsza niż 0,075 cala (1,905 mm).
  • Głębokość rowka nie może przekraczać 0,20 cala (0,508 mm).
  • *Dla kijów innych niż driver, powierzchnia przekroju (A) rowka podzielona przez odcinek rowka (W+S) nie może przekraczać 0,0030 cala kwadratowego na cal (0,0762 mm2/mm) (patrz Rys.12).
  • Rowki nie mogą mieć ostrych lub wzniesionych krawędzi.
  • *Dla kijów z loftem równym lub większym niż 25 stopni, krawędzie rowków muszą być zaokrąglone. Promień zaokrąglenia (mierzony jak na Rys. 13) nie może być mniejszy niż 0,010 cala (0,254 mm) oraz nie większy niż 0,020 cala (0,508 mm). Dopuszczalne odchylenie od powyższych wartości wynosi 0,001 cala (0,0254 mm).

ii. Punktowanie

  • Maksymalna średnica punktu nie może przekraczać 0,075 cala (1,905).
  • Odległość pomiędzy sąsiednimi punktami (lub pomiędzy punktami i rowkami) nie może być mniejsza niż 0,168 cala (4,27 mm), mierzone pomiędzy ich środkami.
  • Głębokość punktu nie może przekraczać 0,040 cala (1,02 mm).
  • Punkty nie mogą mieć ostrych lub wzniesionych krawędzi.
  • * Dla kijów z loftem równym lub większym niż 25 stopni, krawędzie punktów muszą być zaokrąglone. Promień zaokrąglenia (mierzony jak na Rys. 13) nie może być mniejszy niż 0,010 cala (0,254 mm) oraz nie większy niż 0,020 cala (0,508 mm). Dopuszczalne odchylenie od powyższych wartości wynosi 0,001cala (0,0254 mm).

Uwaga 1: Specyfikacje rowków i krawędzi oznaczone gwiazdką (*) mają zastosowanie tylko do nowych modeli kijów wyprodukowanych 1 stycznia 2010 r. lub po tej dacie oraz dla każdego kija, którego lico główki zostało celowo zmienione, np. poprzez ponowne rowkowanie. Więcej informacji na temat statusu
kijów dostępnych przed 1 stycznia 2010 r. można znaleźć w sekcji „Equipment search” na www.randa.org.

Uwaga 2: Komitet może wymagać w warunkach gry, aby kije gracza były zgodne z powyższymi specyfikacjami oznaczonymi gwiazdką (*).
Ten warunek jest rekomendowany tylko w turniejach przeznaczonych dla ekspertów. Dodatkowe informacje można znaleźć w Decyzji 4-1/1 w „Decisions on the Rules of Golf”.

d. Znakowanie dekoracyjne
Środek obszaru kontaktu może być oznaczony wzorem umieszczonym w obszarze kwadratu o bokach nieprzekraczających 0,375 cala (9,53 mm) długości. Wzór taki nie może zbytnio wpływać na ruch piłki. Znakowanie dekoracyjne jest dozwolone poza obszarem kontaktu.

e. Niemetalowe znakowanie lica główki
Powyższe specyfikacje nie dotyczą główek wykonanych z drewna, w których obszar kontaktu lica zbudowany jest z materiału o twardości mniejszej niż twardość metalu, i których kąt odchylenia lica od pionu wynosi nie więcej niż 24°, jednak znakowanie, które może zbytnio wpłynąć na ruch piłki, jest zabronione.

f. Znakowanie lica putterów
Jakiekolwiek znakowania na licu putterów nie mogą mieć ostrych ani wzniesionych krawędzi. Specyfikacje dotyczące gładkości powierzchni, materiału i znakowania obszaru kontaktu nie mają zastosowania w przypadku putterów.